Pumedon's profilePoomZ's spacePhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
October 22 1 year
ในที่สุดผมก็จากเมืองไทยมาเปนเวลาหนึ่งปีพอดี ผมมาถึงอเมริกาในวันที่ 2 ตุลาคม 2007 (ไม่รู้ว่าที่เมืองไทยปีอาไรแล้วป่านนี้) ผมได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่างจากที่นี่ ไม่ใช่ภาษาแต่เพียงอย่างเดียว ถ้าเปรียบเทียบเดือนแรกที่มาถึงกับ ณ ปัจจุบันนี้ ผมได้สูญเสียอะไรหลายๆอย่างที่เมืองไทย แต่ถ้าคิดถึงอนาคตของเราผมกลับรู้สึกว่ามันอาจจะคุ้มก็ได้ เพราะว่าสิ่งที่ผมได้กลับมานั้นมันเป็นประสบการณ์ที่คนในเมืองไทยส่วนใหญ่อายุเท่าผมทำไม่ได้ เพราะว่าความเป็นอยู่นั้นต่างกันมาก เพราะว่าอยู่ไทยสบายกว่าเยอะ เด็กไทยส่วนใหญ่ไม่ต้องทำงานจนกว่าจะเรียนจบ แต่ถ้าเป็นเด็กที่นี่น่ะเหรอ อายุ 15 ก็เริ่มทำหาเงินเรียนกันเองแล้ว แต่อะไรหลายๆอย่างที่ไทยสะดวกกว่ามาก โดยเฉพาะเรื่องของกิน กับ การเดินทาง เพราะว่าเมืองไทยไปที่ไหนๆก็มีแต่ของกิน แถมถูกอีกต่างหาก ถ้าอยากไปไหนถึงไม่มีรถก็ไปได้ แค่เรียก Taxi หรือไม่ก็รถเมล์ ถ้าเปนที่เมกาเหรอ เฮ้อ ทำใจเลยถ้าไม่มีรถ จาขึ้นรถเมล์เหรอ รอไปเหอะ 1 ชม ส่วนถ้าจาเรียก taxi มันไม่ได้ผ่านมาตามข้างถนนนะ ต้องโทรเรียกแถมแพงอีกต่างหาก ส่วนสิ่งที่ผมไม่ชอบที่นี่คือมันเป็นระเบียบเกินไป ไม่มีคำว่าผ่อนปรนหรือลดหย่อน กฏต้องเป็นกฏ ทุกๆอย่างต้องเป็นไปตามขั้นตอน แต่ใช่ว่าเมืองไทยจะดีนะ เมืองไทยมันก็ผ่อนปรนเกินไป ชีวิตของคนที่นี่เหมือนหุ่นยนที่ได้ตั่งโปรแกรมไว้แล้วว่าทุกๆวันต้องทำอะไร
นี่แค่ยกตัวอย่างนะ จิงๆแล้วยังมีอีกหลายเรื่องแต่ขี้เกียจพิมและ June 26 Six Flags วันนี้ผมได้ไปเที่ยวสวนสนุกที่มีชื่อว่า Sixflags ใจจริงผมไม่อยากไปหรอก เพราะว่ากลัวเครื่องเล่น แต่น้องตัวดีของผมมันอยากไป ผมเลยตัวสินใจซื้อบัตร season pass สามารถเข้าได้ตลอดทั้งปีนี้ ราคาก็ประมาน ใบละ 90 เหรียญ (3000 บาท) ทำเอากระเป๋าตังนี่แห้งไปเลย คนที่ไปมีผม น้องผม และพี่ปุ๋ย พอไปถึงเค้าก็มีการตรวจอาวุธก่อนเข้า น้องผมก่าพี่ปู่ยตรวจไม่มากก็เข้าไปได้ แต่พอมาถึงผม ตรวจนานมาก เพราะว่าผมมีทั้ง psp มือถือ นาฬิกา เข็มขัด แว่นตา ที่ต้องถอดออก (ทำไมไม่แก้ผ้ากูไปเลยล่ะ) ทำเอาพี่ปุ๋ยบ่นเล็กน้อยว่าจาเอามาทามไมเยอะแยะ พอเข้าไปได้สิ่งแรกที่ต้องทำคือ ไปถ่ายรูปเพื่อทำเป็นบัตร season pass พอถ่ายเสร็จ เราก็ตกลงกันว่าที่แรกที่จะไปคือ water park พอผมไปถึงก็ต้องตกใจเพราะว่าแต่ละคนใส่ชุดว่ายน้ำกันแบบว่า บิกินนี่ ทูพีช อารายทามนองเนี่ย ทำเอาผมอยากมาให้ได้ซะทุกวัน หรือไม่ก็อยู่ที่ water park จน six flags ปิดไปเลย พอเราเล่นน้ำเสร็จ เราก็ไปต่อรถไฟเหาะ ผมว่าอันนี้ก็โอเค ทำเอาผมเสียวไปเหมือนกัน แต่ก็ยังไม่ใช่รถไฟอันที่สูงที่สุด ส่วนพี่ปุ๋ยบอกว่าจะเป็นลม ส่วนน้องผมก็บอกว่าไม่เอาอีกแล้ว ทั้งๆที่มันอยากมาแท้ๆ ผมเลยบอกว่างั้นไปกินข้าวก่อน พักสักแปป แต่กว่าจาหาร้านเจอก็ปาไป เกือบครึ่งชั่วโมงเพราะว่าผมจาเอาร้านที่ผมมีคูปองส่วนลด (งกใช้ได้เลย) เสร็จจากกินข้าวเราก็ไปนั่งรถไฟ แต่ไม่ใช่รถไฟเหาะ เป็นรถไฟช้าๆนั่งเพื่อชมรอบๆ six flags เพื่อรอให้อาหารย่อยก่อน เสร็จแล้ว เราก็ไปเล่นที่มันให้นั่งอยู่ในเรื่อแล้วก็หล่นลงมาจากที่สูงๆ อันนี้ผมว่าก็โอเค ใช้ได้ ไม่เสียวมากเท่าไร่ แต่น้องผมนี่สิ บอกว่าไม่ไหวแล้ว ไม่เอาแล้ว เฮ้อๆ ทั้งๆที่มันอยากมา ผมล่ะไม่อยากมาเล้ย แต่พอเอาเข้าจริงๆ ไอ้คนที่อยากมากลับไม่อยากเล่น แต่คนที่ไม่อยากมากลับอยากเล่น - -" ผมเลยบอกน้องว่าโอเคงั้นไปดูโชว์ก่อน มันเป็นโชว์เกี่ยวกับ พวก stunt มาแสดงกัน ก็สนุกใช้ได้ พอจบการแสดงพี่ปู๋ยบอกว่ากลับบ้านกันเดวอาทิตย์หน้าค่อยมาใหม่ แต่ที่ไหนได้ พี่ปู๋ยไปชอปปิ้งต่อ กว่าจาได้กลับบ้าน ไอ้เราก็คิดว่าเหนื่อย เหอๆ แต่วันนี้เล่นเครื่องเล่นไม่กี่อย่างเอง ที่สูงๆยังไม่ได้เล่นอีกตั่งเยอะ เอาไว้อาทิตย์หน้าจาไปเล่นใหม่ เสียวแต่ไหนดูเอาในรูปกานนะคราบ June 13 ยังจำเพลงนี้ได้ไหมเธออย่าถามว่าฉันนั้นเคยรักใคร และเธออย่าถามว่ารักเขาอยู่บ้างไหม
อดีตที่ฉันมี เธออย่าไปสนใจ
ถึงวันนั้นชีวิตฉันเคยให้ใคร แต่ในวันนี้ฉันขอให้เธอเชื่อใจ
(และ)เธอ ขอให้เธอจำเอาไว้ จากนี้ทุกลมหายใจ มีแค่เธอแค่เธอเท่านั้น
ฉันเคยรักคนไหนก็ไม่สำคัญ แต่เธอคือคนสุดท้ายของชีวิตฉัน
(และ)เธอ ขอให้เธอจำเอาไว้ จากนี้ทุกลมหายใจ มีแค่เธอแค่เธอเท่านั้น
(และ)เธอ ขอให้เธอจำเอาไว้ จากนี้ทุกลมหายใจ มีแค่เธอแค่เธอเท่านั้น
หมดทั้งใจ ต่อจากนี้ไปฉันมีแต่เธอ
(เราหวังว่าเทอยังจำเพลงนี้ได้)
May 19 ขอบคุนนะ ขอบคุนสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างนะ เวลาเราไม่สบายใจ ทุกข์ใจ เหมือนอยู่ตัวคนเดียว ก็มีแต่เทอแหละที่คอยปลอบเรา ให้กำลังใจเรา แต่เราอยากให้เทอรู้ว่าเราไม่ได้เหนเทอเปนแค่คนที่เรานึกถึงเวลาเราเหงา เราคิดถึงเทอตลอดเวลาแหละ ไม่รู้นะว่าเทอจะคิดเหมือนเรารึเปล่า เพราะว่าตอนนี้เทอก็เจอปัญหาเดียวก่าเรา ยังไงก็ขอให้เทอสู้ต่อไปยังไงเราก็จะเป็นกำลังใจให้เสมอ April 16 ชีวิตในโรงเรียน เฮ้อ!! หลังจากไม่ได้มาอัพนาน วันนี้ก็เลยจามาอัพซะหน่อย เริ่มจาก ผมเรียนที่ รร นี้เป็นเวลา 2 อาทิตย์มาแล้ว ชื่อ รร ของผมคือ North Chicago Community High School 555+ ยาวป่ะล่ะ ผมว่าที่นี่เรียนสบายกว่าที่ไทยตั่งเยอะแน่ะ ถึงผมจะเรียนไม่ค่อยรู้เรื่องก็ตาม แต่ผมคิดว่าตอนนี้ผมพอรู้เรื่องบ้างแล้ว คิดเอาละกาน ว่า ผลสอบเลขของผมคือ 86% เก่งป่ะล่ะ 555+ แต่สิ่งที่ผมพูมใจมากกว่าผลสอบก็คือ ผมได้เป็นนักฟุตบอลของ รร (ไม่ต้องถามนะว่าเป็นได้ยังไง ก็คนมันเก่งไง 555+) มีชุดให้พร้อม คือ ชุด Man U สีนำเงิน ถุงเท้ายังตกลงกันไม่ได้ว่าจะเอาสีอะไร ส่วนตำแหน่งผมเล่นเป็นกองหน้า มีซ้อมเกือบทุกวันแหละ และมีนัดกระชับมิตรด้วยนะ ผมแข่งมาแล้ว 2 เกมส์ๆแรก ผมเปนคนเปิด score แรกให้กับทีม แล้ว สุดท้าย ทีมผมก็ชนะไป 3-0 พอมาเกมส์ที่สอง ไม่รู้ทำเอาอีท่าไหน ชนะไป 10-2 ไม่ต้องบอกว่ายิงไปกี่ลูก เพราะว่าลงได้แค่ครึ่งเดียวเลยยิดได้แค่ 2 เท่านั้นแหละ เพราะโคชบอกว่าผมต้องเก็บตัวไว้แมชสำคัน (อย่าด่านะว่าผมกระแดะ 555+) ยังไงแล้วเดวจาถ่ายรูปมาให้ดู เอาไว้ซื้อกล้องก่อนเพราะว่ากล้องผมมานหายไปไหนก็ไม่รู้ แล้วเพื่อนๆเปงยางไงกานบ้านสงกาน คิดแล้วเศร้าที่ไม่ได้อยู่เล่นก่าเพื่อนๆ เฮ้อ ยังไงก็เม้นมาบอกด้วยนะว่าไปไหนกานมาบ้าง มีอะไรก็ถามมาในเอ็มนะค๊าบบบ March 17 The First Day และแล้ววันที่ผมต้องไปเรียนก็มาถึง โดยรถบัสจามารับผมที่บ้านประมาน 7.05 AM ผมก็ออกไปรอตั่งแต่ 6.55 จนถึง 7.20 จนผมแน่ใจแล้วว่ามันไม่มาแน่นอน ไม่รู้ว่าไปรอได้ไง หนาวก็หนาวคิดดูอุณหภูมิ -3 อ่ะ แบบว่าชาไปทั้งตัวอ่ะ ผมเลยให้ป้าผมไปส่งที่โรงเรียน พอถึงโรงเรียนทางโรงเรียนก็ให้เด็กผู้หญิงน่ารักคนนึงมาคอย Take care ผม คอยมารับผมทุกชั่วโมงเพื่อที่จาพาไปชั่วโมงต่อไป เพราะว่าที่นี่นักเรียนต้องเดินไปตามห้องต่างๆเอง ไม่เหมือนที่เมืองไทยที่ครูต้องเดินไปตามห้องต่างๆ ชั่วโมงแรกผมก็เป็น Art ซึ่งอยากจะบอกว่าเซงเชี่ยๆอ่ะ เพราะว่ามาถึงแม่งก็ให้กูวาดรูปสัตว์ ซึ่งผมวาดรูปไม่เก่งไง เพราะว่าตอนที่อยู่ที่ไทยให้เพื่อนวาดให้ตลอด 555+ พอมาถึงชั่วโมงที่สองก็เป็น Homeroom ชั่วโมงนี้ก็ไม่มีอะไรมาก เพราะว่าครูเค้าให้นั่งทำไรก็ได้ พอมาถึงชั่วโมงที่สามก็เป็น เลข อยากจะบอกว่าง่ายสัดๆอ่ะ เพราะว่าแม่งสอนของ ม.ต้น แต่อยากจะบอกว่า ลืมไปหมดแล้ว T T ถ้าเค้าสอนของ ม.ปลาย ผมว่าผมคงจะทำได้ พอมาชั่วโมงที่สี่ก็เป็นวิทย์ นี่ก็อยากจะบอกว่าไม่รู้เรื่องเลย เพราะว่าผมเรียนศีลป์คำนวนมาแล้วให้กูมาเรียนวิทย์ ไปตายเหอะ 555+ พอมาชั่วโมงที่ห้าก็เป็น lunch รู้ไหมว่าผมต้องกินอะไร Pizza คับ แล้วต้องกินทุกวันด้วย แล้วนี่กูไม่อ้วนตายเรอะ T T พอมาชั่วโมงที่หกก็เป็น อังกฤษ อันนี้ก็ไม่มีอะไรมาก ครูเค้าก็แค่ให้อ่านตามเนื่อเรื่องแล้วก็ตอบ อยากจะบอกว่าง่ายกว่าที่ เซนต์คาเบรียลอีก พอมาชั่วโมงที่เจ็ดก็เป็น เลขธุระกิจ ผมว่ามันก็คล้ายๆก่าบริหารมั้ง วิชานี้ก็พอถูไถไปได้อ่ะ 555+ พอมาชั่วโมงที่แปดก็เป็น พละ หรือที่นี่เค้าเรียกว่า PE (พีอี) ชั่วโมงนี้ก็ไม่มีอะไรมาก ครูก็ให้นักเรียนเล่นกันเอง เค้าก็มีให้แค่ ลูกบาส4-5ลูกและลูกบอลอีก1ลูก จิงๆก็อยากจาเล่นบอล แต่ว่าเล่นไม่ได้เพราะว่าข้างนอกมันหนาวมากๆ ผมก็เลยได้แต่นั่งเฉยๆ พอมาชั่วโมงสุดท้ายก็เป็น Government มันก็จะเกี่ยวกับรัฐบาลของที่ USA แล้วกูจะไปรู้เรื่องไหมเนี่ย T T สรุปว่าเท่าที่ดูๆแล้วผมคงจะตกแน่นอน 555+ ไม่ต้องตกใจว่าทำไมถึงมีเรียนตั่ง 9 คาบ เพราะว่ามันมีคาบละ 30 นาทีเอง บางอันก็ 45 แต่ส่วนใหญ่จา 30 มากกว่า ถ้าจะถามว่านักเรียนเป็นยังไงน่ารักไหม ผมก็จะบอกว่า ทั้งโรงเรียนมีคนผิวดำครึ่งนึงอ่ะ ส่วนอีกครึ่งก็เป็นพวกที่พูด Spanish ก่าคน American คละๆกันไป ส่วนเวลาเรียน นักเรียนจะทำอะไรก็ได้ กิน นอน เล่นเกม ฟังเพลง ทำได้หมด ไม่ใช่ว่าครูไม่ด่านะ ด่าแล้วแต่โดนนักเรียนด่ากลับ 555+ ผมว่าถ้าเป็นที่ไทยนะคงโดนไล่ออกไปแล้วล่ะ เอาเปนว่าถ้าใครอยากรู้รายละเอียดมากกว่านี้ก็ถามมาให้เอ็มละกาน ^^ March 06 เล่น ICE วันนี้ผมมีนัดที่จาไปเล่นICEก่าพี่ตุ๊กตาและน้องแพทในเมืองChicago พี่ตุ๊กตาเค้าอายุ20 เค้าอยู่ที่นี่ตั่งแต่ห้าขวบ ที่รู้จักได้ก็เพราะว่าผมไปช่วยเพื่อนพี่ยิ้มทำงานแล้วก็ไปเจอพี่ตุ๊กตาเข้า เราก็เลยรู้จักกัน ส่วนน้องแพทเค้าอายุ15 เค้าอยู่ที่นี่ตั้งแต่ห้าขวบ ที่รู้จักได้ก็เพราะว่าพี่ตุ๊กตาแนะนำให้รู้จัก อ่ะ มาเริ่มกันเลลยดีกว่าว่าวันนี้ผมทำอาไรมาบ้าง เริ่มจาก พี่ตุ๊กตาเค้านัดจะมารับผมที่บ้านตอนบ่ายสองโมง เพราะว่าผมนัดก่าน้องแพทตอนสี่โมงเย็นที่ลานICE ผมไปถึงลานICEตอนบ่ายสองโมงครึ่ง ผมก็ไม่รู้ว่าจะไปก่อนทำไม อ่ะไหนๆก็มาถึงแล้วก็เล่นเลยละกัน ผมก็เล่นอยู่ก่าพี่ตุ๊กตาสองคน ตอนแรกผมก็เล่นไม่ค่อยได้หรอก เพราะว่าผมไม่ได้เล่นมานานมากแล้วหลังจากที่เวิลเทรดปิดลานICEไป แต่สิ่งที่ผมตกใจคือพี่ตุ๊กตาเล่นเก่งมากๆ เค้ากระโดดได้ หมุนตัวได้ ทำได้ทุกอย่าง เค้าก็บอกก่าผมว่าเค้าเคยไปประกวดมา ทำเอาผมตกใจไปเลย แต่ผมก็เล่นได้ไม่นานเพราะว่าลานICEมันเป็นลานที่ตั่งอยู่ข้างนอก แล้วก็หนาวมากๆ ผมก็ได้แค่วิ่งไปสองถึงสามรอบก็เข้าไปข้างในแล้ว ส่วนพี่ตุ๊กตาเค้าก็เล่นได้ไม่นานเพราะว่าเค้าปวดขามาก พอถึงสี่โมงเย็นผมก็โทรไปหาน้องแพทว่าถึงไหนแล้ว แต่สิ่งที่ได้ยินคือน้องแพทร้องไห้ เพราะว่าพ่อเค้าไม่ยอมบอกว่าจะไปธุระที่อื่นต่อ ผมก็เลยบอกว่าไม่เป็นไรเอาไว้เจอกันวันหลังก็ได้ แต่น้องแพทเค้าก็ไม่ยอม เค้าจามาให้ได้ เค้าก็ถามผมว่าผมรอได้ถึงกี่โมง ผมก็บอกว่าผมรอได้ถึงหกโมงเท่านั้นแหละ เพราะว่าเดวพี่ยิ้มเค้าจาเปนห่วง เค้าก็บอกว่ายังไงเค้าก็จะมาให้ได้ กว่าน้องแพทจามาก็ปาเข้าไปห้าโมงครึ่งแน่ะ แต่น้องแพทก็เล่นไม่ค่อยเก่งมากแค่ถอยหลังได้ ก็เท่านั้นเอง T T ง่ายๆคือผมเล่นไม่เก่งอยู่คนเดียว 555 พอเล่นเส็ดผมก่าว่าจาพาน้องแพทไปทานข้าวซะหน่อย แต่น้องเค้าบอกว่าพ่อมารับแล้ว ผมก็เลยบอกว่าไม่เป็นไรเอาไว้วันหลังค่อยไปกินก็ได้ กว่าผมจากลับถึงบ้านก็ปาไปสองทุ่มครึ่งแน่ะ พอมาถึงบ้านก็โดนพี่ยิ้มดุนิดหน่อยเพราะว่าเค้าเปนห่วงว่าทามไมไปถึงChicago แต่เค้าก็ไม่ได้ว่าอะไรมาก เฮ้อ วันนี้ผมสนุกมาก ได้รู้จักเพื่อนใหม่ที่เปนคนไทยอีก1คน แล้วถ้าอยากรู้ว่าลานICEที่นี่เปนยางไงก็ดูเอาในรูปละกาน February 23 Go to Todaiวันนี้พี่ยิ้มบอกผมว่าจาพาผมก่าน้องไปกินอาหารญี่ปุ่นกัน จิงๆแล้วผมก็ไม่อยากที่จะไปหรอก เพราะว่าผมเป็นคนที่ไม่ชอบอาหารญี่ปุ่นสักเท่าไร่ แต่ด้วยความที่ว่าอยู่บ้านไปก็ไม่มีอะไรทำผมก็เลยไป มีคนไปทั้งหมด 14 คน ถ้ารวมผมก่าน้องและพี่ยิ้มแล้ว ก็มีคนไทย 3 คน แต่ละคนมาจากอีสานทั้งนั้น และก็ได้ฟรั่งเป็นผัว (หยาบไปไหมเนี่ย 555+) พวกเราใช้เวลาเดินทางจากบ้านไปถึงร้านก็ประมาน 45 min พอไปถึงก็ต้องรออีกครึ่งชั่วโมง ที่รอเพราะว่าเค้าจะเอาอาหารมาลงใหม่พอดี ช่วงระหว่างที่รอผมก็ออกไปดูว่ามีของอะไรที่น่าซื้อรึเปล่า และแล้วผมก็ได้ครีมทาตัวมา 1 กระปุก และตุ๊กตาของ Disney มาอีก 2 ตัว (น่าร๊ากกกกมากกกกก) จุ๊ๆๆๆๆ.... ม่าบอกหรอกว่าซื้อให้ใคร พอถึงเวลากินผมไม่รู้จะไปกินอะไรดี ผมก็เลยตรงไปที่อาหารทะเลอย่างเดียว เอากุ้งก่าปูมาเกือบหมดแน่ะ 555+ (กูมันไม่รู้ว่าจะกินอะไรดีนี่) แต่ปูที่นี่ก้ามหย่ายมากกกกกก ทำเอาผมจุกไปเลย แต่ผมว่ามันไม่ค่อยอร่อยนะ เพราะว่ามันไม่ค่อยสดง่ะ แต่ก็กินหมดเพื่อความอยู่รอดของชีวิต 555+ ตอนแรกก็ก่าจาถ่ายรูปมาด้วย แต่น้องสาวเฮงซวยของผมมันดันลืมกล้องไว้ในรถ ทั้งๆที่บอกมันแล้วนะว่าให้เอามาด้วย คิดแล้วมันก็ยังแค้นไม่หาย ละแล้วก็ถึงตอนจ่ายตัง รู้ไหมว่าคนละเท่าไร่ ราคาพอๆก่าโออิชิแกรนง่ะ ก็แพงใช้ได้เหมือนกัน แต่มื้อนี้มีฟรั่งใจดีเลี้ยง 555+ ม่าต้องจ่าย กว่าจาหอบพุงกลับบ้านได้ก็ประมาน 4 ทุ่ม วันนี้เป็นวันที่อิ่มมากครับ ยางไงก็เม้นมาให้หน่อยน้า ม่าค่อยมีคนเม้นเลยง่า ใครเม้นขอให้มีแฟนสวยๆหล่อๆทุกคนเลยนะ อิอิ February 13 The End Of Love และแล้วมันก็มีวันนี้ วันที่ผมและเทอจบความสัมพันธ์กัน ทั้งๆที่เราสองคนบอกแก่กันและกันว่าจะไม่มีวันนั้ ทำไมน่ะเหรอ เรื่องมันมีอยู่ว่า เมื่อเทอให้ความสำคันกับคนอื่นมากกว่าเรา ทั้งๆที่เทอไม่รู้ตัวเองว่าเทอรักเราน้อยลง ไม่สนใจเรา แต่เทอกลับไปให้ความใส่ใจ สนใจ แคร์ คนอื่นมากกว่าเรา เมื่อก่อนเทอจะส่งเมลมาหาเราทุกวันเมื่อเราไม่ออนเอ็ม เทอจะนอนดึกเพื่อคุยเอ็มกับเรา เทอจะปรึกษาเราทุกเรื่องเมื่อเทอไม่สบายใจ
เทอจะแคร์ความรู้สึกเรามากกว่าใครๆ แต่เดวนี้ เมื่อเทอเจอเราในเอ็มเทอจะไม่คุยกับเรา แต่ไปคุยกับคนอื่น เทอจะทักเราไม่กี่คำแล้วก็หายไป แล้วก็ทักอีกทีเมื่อเทอจะไป เทอยอมนอนดึกเพื่อคุยกับคนอื่น แต่เทอจะบอกเราทุกครั้งว่าแม่ด่าแล้ว เมื่อเทอทะเลาะกับคนอื่นเทอยอมโดนแม่ด่า ยอมไม่ไป รร แต่ถ้าเทอทะเลาะกับเรา เทอจะหาว่าเราบ้า โง่ คิดมาก เทอไปที่ไหนก็ได้เมื่อเทออยากไป แต่ของที่เราฝากไปเพื่อที่จะให้เทอๆกลับไปเอาไม่ได้ ตลอดที่เราคบกับเทอมาเราไม่เคยทำให้เทอเสียใจ พยายามทำทุกอย่างเพื่อเทอ ถึงแม้บางทีมันอาจจะไม่เพียงพอสำหรับเทอก็ตาม แต่มันก็สุดความสามารถของเราแล้ว เราเสียสละทุกอย่างเพื่อเทอ แต่เทอไม่เคยที่จะนึกถึงความหวังดีของเรา เราก็รู้ว่าเทอไม่มีใคร แต่สิ่งที่เราต้องทำแบบนี้เพราะว่าเทอไม่เคยแคร์ความรู้สึกเรา เทอแคร์ความรู้สึกคนอื่นมากกว่าเรา เทอยอมทำทุกอย่างเพื่อคนอื่น แต่เทอไม่ยอมทำทุกอย่างเพื่อเรา นั่นมันหมายความว่ายังไง มันหมายความว่าเทอรักเราน้อยลงใช่ไหม ถ้าไม่ใช่ทำไมเทอถึงเป็นแบบนี้ และสุดท้ายเราก็ได้รู้แล้วว่า รักแท้นั้นแพ้ใกล้ชิดจริงๆ February 10 hair Cut และแล้ววันที่เฮงซวยของผมก็มาถึง ตอนแรกก็นอนอยู่ที่บ้านดีๆหรอก อยู่ดีๆพี่ยิ้มบอกว่าจาพาออกไปตัดผม ผมก็เฉยๆไม่ได้คิดอารายมากเพราะว่าพี่ยิ้มขู่หลายรอบแล้วว่าจาจับตัดผม ที่แรกที่ไปคือร้านกินข้าวร้านประจำ เปงร้านอาหารไทย ผมก็คิดในใจว่าเดวก็คงกลับบ้าน พอกินเส็ดผมกำลังจาออกจากร้านอยู่แล้ว อยู่ดีๆเจ้าของร้านก็เรียกผมแล้วบอกว่ามีของจาให้ สิ่งที่เค้าให้คือบัตรส่วนลดค่าตัดผม พอพี่ยิ้มเห็นเท่านั้นแหละ พี่แกรีบพาผมไปร้านนั้นเลย แม่งซวยจิงๆ พอมาถึงร้านพี่ยิ้มแกก็จัดการเลือกทรงให้เสร็จสับ จิงๆมานก็ลดไม่มากหรอก เพราว่าราคาเต็มมาน 13 เหรียญ ประมาน 500 บาทไทย ลดลงเหลือ 6 เหรียญ แต่ผมก็ต้องให้ทิปอีก สรุปผมจ่ายไปทั้งหมด 9 เหรียญ แล้วทรงที่ออกมาแม่งทุเรศได้ใจจริงๆ เหมือนพวกบางระจัน ข้างๆสั้น ข้างบนยาวววววว แถมแม่งยังใส่เจลให้ผมมานตั่งอีก ผมก็เข้าใจว่าทามไมพี่ยิ้มเค้าถึงอยากให้ผมตัดผม เพราะว่าเค้าเปนทหาร เฮ้อ...... ไว้มา 5 เดือน แม่งๆๆๆๆๆๆๆ ทีนี้ตูจาไม่ตัดตลอดชาติแล้ว ชิ February 07 move to chicagoและแล้วผมก็ได้มาอัพ space ซะที หลังจากหายไปนาน ก็กว่าจาเข้ารูปเข้ารอยมานก็นานนิดนึง เพราะว่าผมย้ายจาก California มาอยู่ที่ chicago เพราะว่าบ้านที่ผมอยู่มานมีปัญหามากจิงๆ พอผมมาถึง Chicago ผมก็ตกใจอย่างนึงเพราะว่าที่ Chicago หนาวมาก อากาศ -30 ตอนกลางคืนนะ ส่วนกลางวันก็ -18 เปนอารายที่หนาวจิงๆ ตอนแรกก่าจาเล่นหิมะซะหน่อย แต่ออกไปเล่นได้แปปเดียวเท่านั้นแหละ แทบจาแข็งตายไปเลย อยู่นี่ก็ดีอย่างไม่ต้องกวาดบ้านแต่ไปกวาดหิมะแทน 555+ แต่ผมก็มีเรื่องเสียใจอย่างนึงคือ ปีนี้ผมคงจาไม่ได้กลับไปเยี่ยมเพื่อนๆที่เมืองไทยแล้ว เพราะว่าคุนพ่อของผมไม่ให้กลับ ผมคิดว่ากว่าจาได้กลับก็คงเป็นปีหน้า คิดแล้วมานก็เสียดายที่ไม่ได้กลับไปเล่นสงกานที่เมืองไทยปีนี้ ยางไงผมหวังว่าเพื่อนๆคงจาไม่ลืมผมกานนะครับ แล้วเดวว่างๆจามาอัพใหม่ January 01 friendแม่งกว่าจามาได้อัพ space ก็เนตมานเปงเชี่ยไรไม่รู้อ่ะ จาอัพตั่งแต่ปีใหม่และ เฮ้อ!!....... เอาเปงว่าอ่านข้อความนี้แล้วคิดดูว่าจิงไหม เอาเปงของขวัญปีใหม่บะกาน ขอมอบให้เพื่อนๆทุกคนนะ เพื่อนคือคนที่อยู่ปลอบเราเวลาเราอกหัก แต่แฟนมีแต่หักอกเราแล้วจากไป เพื่อนคือคนที่เรามีได้หลายๆคน แต่แฟนเรามีได้คนเดียว เพื่อนคือคนที่หัวเราะเวลาเราบอกว่ามีแฟนหลายคน แต่แฟนคือคนที่ร้องไห้เมื่อรู้ว่าเรามีแฟนหลายคน เพื่อนคือคนที่เราบอกได้ว่าเรามีแฟนกี่คน แต่แฟนเราบอกไม่ได้ว่าเรามีคนอื่น เพื่อนคือคนที่แนะนำให้เป็นเพื่อนแฟนเราได้ แต่แฟนแนะนำเป็นแฟนเพื่อนไม่ได้ เพื่อนคือคนที่เราบอกความลับให้รู้ได้มากกว่าแฟน เพื่อนคือคนที่เค้ามีแฟนอยู่แล้ว เลยไม่ได้เป็นแฟนเรา เพื่อนคือคำที่เราใช้แนะนำให้พ่อแม่รู้จัก แต่แฟนเราแนะนำให้กับเพื่อน เพื่อนคือคนที่เรากลัาทำอะไรบ้าๆ แต่แฟนเรามักจะเก็บซ่อนไว้ เพื่อนที่ดีหายากกว่าแฟนที่ไม่ดี แฟนที่ดียิ่งหายากยิ่งกว่า เพื่อนที่เคยเป็นแฟนมาก่อน มักจะดีกว่าตอนที่เป็นแฟน แต่แฟนที่เคยเป็นเพื่อนก็ไม่แน่ว่าจะดีเหมือนเดิม เพื่อนจะไม่ค่อยระแวงเพื่อน แต่แฟนมักจะระแวงเราไปหมด ความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนมักจะยืนยาวกว่าการเป็นแฟน เปงไงกานบ้างอ่านแล้วรู้สึกยางไงกาน เอาเปงว่ารู้สึกยางไงก็เม้นให้หน่อยละกานนะงับ ใจจ้า บะบาย December 27 คริสมาสจ้าโอยยยยย!! อัพไปก็ม่ามีใครมาเม้นให้เล้ยยย อ่ะ! จาเล่าเกี่ยวก่าวันคริสมาสให้ฟังละกานว่าปมไปทามอารายมาบ้าง เริ่มจากวันที่ 24 ละกานนะ ปมได้ไปบ้านพี่ Nina (ที่เดียวก่าวัน Thanks Giving ง่ะ) พี่นีน่าบอกว่าวานนี้จาทาม Tago กินกาน แหะๆคงจางงกานล่ะสิว่า Tago คืออาราย มานก็คล้ายๆก่าแซนวิชง่ะ แค่เปลี่ยนจากขนมปังนิ่มๆเปงขนมปังแผ่นบางๆกรอบ ส่วนไส้ข้างในก็จามีหมูสับ ผัก มะเขื่อเทศ แล้วแต่เราจาใส่อารายเข้าไปข้างใน แต่ปมคิดว่า กินข้าวก่าปลาทูยางจาอร่อยกว่านี้อีก แต่ปมก็ต้องจามใจกินเข้าไป เพราะว่าปมหิวนี่ทามไงได้ พอกินเส็ดแล้ว เราก็มานั่งเปิดของขวัญกานว่าใครให้ใครบ้าง ปมม่ามีอารายจาให้ เพราะปมพึ่งมานี่จาไปรู้ได้ไงว่าเค้าทามอารายกานบ้างในวันคริสมาส ส่วนใหญ่ก็จาเปงเสื่อผ้ากานทั้งนั้น ตอนแรกปมนึกว่าผมจาไม่ได้เปิดของขวัญก่าเค้าและแต่ที่ไหนได้ อยู่ดีๆพี่นีน่าก็เอากล่องของขวัญมาให้ปม ปมก็แอบดีใจเล็กๆ แต่พอเปิดออกมามานจาเปงอารายได้ถ้าไม่ใช่เสื่อผ้า แต่ปมก็ดีใจนะไม่ว่าข้างในจาเปงอาราย พอทุกคนเปิดของขวัญของตัวเองเส็ดแล้ว เราก็นั่งเล่นไพ่กาน ปมอยากเล่นป๊อกเด้งมาก แต่คนที่นี่เล่นกานไม่เปง ก็เลยต้องเล่น Black Jack กาน คราวที่แล้วเล่นกินน้ำช่ายมะ (ถ้าคนที่ได้อ่านของวัน Thanks Giving จารู้) แต่คราวนี้เล่นกินตังกานเลย แต่กินตังกานไม่มาก ไม่ได้กะเอาถึงหมดเนื่อหมดตัว แต่ปมก็หมดไปถึง 8 เหรียญ (ประมาน 300 บาท) เส็ดแล้ว พวกผู้ใหญ่ก็ไปกินข้าวข้างนอกกาน แต่พวกเด็กๆอยากกลับบ้าน ปมก็เลยได้กลับบ้านเลย มาวันที่ 25 ตอนแรกปมคิดว่าวันนี้คงไม่ได้ไปไหน เพราะม่าเหงพี่ Veena พูดถึงเลยว่าวันนี้จาไปไหน พอปมตื่นมาสักพักยางไม่ทันจาหายง่วงเลย Benne ก็มาเรียกให้เตรียมตัวเพื่อที่จาออกไปกินติ่มซัมกาน พอถึงร้านปมก็ตกใจเพราะว่าคนเยอะมากกก แต่ปมก็แปลกก่าคนที่นี่นะว่าทามไมถึงชอบรอ ถ้าเปงปมนะถ้ารอนานมากปมก็ม่ารอและไปกินร้านอื่นดีก่า ม่าช่ายมีร้านนี้ร้านเดียวนี่ ช่ายมะ ตอนแรกพวกเราคิดว่าต้องรอกานประมาน 1 ชม แต่ไปๆมาๆ รอแค่ 20 นาทีก็ได้โต๊ะแล้ว ใจจริงก็อยากเล่านะว่ากินอารายบ้าง แต่ปมจามไม่ได้ว่าแต่ละอย่างเรียกว่าอาราย เอาเปงว่าอิ่มมาก พอกินเส็ดก็กลับบ้าน วานนี้ม่าค่อยมีอารายเท่าไร่ ถ้าถามว่าสนุกไหม มานก็เฉยๆนะ แต่ปมคิดว่าไปก่าเพื่อนสนุกกว่านี้อีก (เพราะได้กินเหล้าไง 555+) เส็ดแล้วเดวปมจามาอัพวันปีใหม่ต่อนะอย่าลืมมาเม้นให้อีกน้าาาา December 16 Last Dayวานนี้เปงวันสุดท้ายของ รร ปม ก่อนที่จาปิดคริสมาส ว้า…. กว่าจาเปิดก็ปาไป 8 มกราคมแน่ะ วันนี้ที่ รร ปมเค้าจัด party กาน โดยให้แต่ละคนนำอาหาร แล้วมานแชร์กานกิน เพื่อนปมแต่ละคนเอามาแต่ละอย่างน่ากินทั้งนั้น (อย่าถามนะว่าเพื่อนปมแต่ละคนอายุเท่าไร่) (ดูจากรูปแล้วเดาเอาละกาน อิอิ ) ก่อนที่จาเริ่ม party ครูก็จาบอกว่า ใครผ่านใครไม่ผ่าน คนที่ผ่านก็จาได้เลื่อนเลเวล ส่วนที่ไม่ผ่านก็อยู่เลเวลเดิมไป ไม่ต้องถามว่าปมผ่านหรือไม่ ของมานแน่นอนอยู่แล้ว 555 ไม่ผ่านไง ฮือ T T ที่ไม่ผ่านไม่ใช่ไม่เก่งนะ ครูบอกปมว่าปมเข้ามาทีหลัง ควรจะเรียนซ้ำอีกครั้ง (เวรแต่ปมอยากผ่านนี่ ชิท!!!) ช่างมานปมไม่แคร์อยู่แล้ว เพราะมีคนผ่านแค่ 5 คนเองจาก 20 5555+ พอกินเส็ดก็พาแยกย้ายกานกลับบ้าน บางคนก็ไปทามงานต่อ แต่ปมกลับบ้าน เพราะว่าไม่มีงานให้ทำ 555 วันนี้เปงวันที่สนุกมาก น่าจามีทุกวันเนอะ ดูรูปเอาละกานว่าสนุกแค่ไหน ถึงจาสนุกไม่เท่าไปก่าเพื่อน C9 ก็เถอะ เฮ้อ!! คิดแล้วมานเส้า ไม่ได้ไปเที่ยวก่าเพื่อนที่เมืองไทยมานานเท่าไร่แล้วเนี่ย กลับไปจาเที่ยวให้ทุกวันเลย ชิ December 10 Thank Givingกว่าจาได้มาอัพspaceนานไปหน่อย เพราะว่ามานมีเหตุขัดข้องเล็กน้อย วันที่ 23-24 พย. ปมหยุดเรียนเพราะมานเปงวัน ThankGiving ปมก็ม่ายรู้ว่ามานเปงวานอาราย เพราะปมพึ่งมาอยู่ที่นี่ได้แค่ 2 เดือนเอง ง่า….. เพราะถ้าเปงที่ เมืองไทยไม่เหงจามีอารายเลย วันนี้เค้าจัดงานกานที่บ้านพี่ NINA คนเยอะมากกก พอกินข้าวเส็ดพวกเราก็เล่นเกมเต้นกาน ถึงมานจาเก่าเพราะว่ามานเปง Play Station 1 แต่มานก็ทามให้พวกปมสนุกได้ (และเหนื่อยมากด้วย) ต่อมาพวกเราก็นั่งเล่นไพ่กาน แต่ไม่ได้กินตังกานนะ (เพราะไม่มีตัง 5555) เอาเปงกินน้ำแทน ทามเอาปมฉี่ไม่หยุดเลย เพราะเล่นกินกานเปงขวดๆ พอสามทุ่มพวกปมก็ออกไปข้างนอกไปกินชานมกาน (โอยยยยน้ำอีกและ) กว่าจาได้กลับบ้านก็ปาไป ตี 1 และ พอถึงบ้านพวกปมดันนอนไม่หลับกานอีก (สงสัยกินน้ำเยอะมั้ง 555) กว่าจาทามใจนอนได้ก็ประมาน ตี 3 ถ้าเพื่อนๆอยากรู้ว่าวัน ThankGiving ของที่นี่สนุกแค่ไหนดูจากรูปเอานะงับ November 19 Great America
พอไปถึงปมก็อยากกลับแล้วเพราะปมเปงคนไม่ชอบเล่น พวกนี้ ง่า แต่ทามไงได้ในเมื่อมาแล้วเพื่อไม่ให้เสียเที่ยว ก็เล่นมานเกือบทุกอันเลย 555 (แต่บางอันมานไม่ไหวจิงๆ) กว่าครบทุกอันก็ทามเอาปมเกือบอวกเหมือนกาน แต่ขอบอกว่า Dream World สู้ไม่ได้เลย ถ้าเพื่อนๆอยากรู้ว่าน่ากัวแค่ไหนก็ดูเอาในรูปนะงับ November 13 PhoomZ in Americaเมื่อมาถึง อเมริกา
ไม่ชินที่อ่านะ พอมาถึงที่นี่
ก็ประสบกะทุกอย่างเลย
ทั้งเหงา ทั้งแปลกที่ ทั้งเหนื่อย
คิดถึง เพื่อนๆ และทุกคน ที่อยู่เมืองไทย
อยากกลับมากอ่า
อยากกลับไปมากกก
ถ้าคัยทำให้กลับไปเมืองไทยได้นะ
ให้ 2000 บาท
55555+
ไม่มีทางหรอกกก
อยู่นี่ก็ซ้ำๆเดิมๆอ่ะ
วันจันทร์ถึงศุกร์ ตื่นมาก็ไปเรียน
เสาร์ อาทิตย์อยู่บ้าน
อยู่นี่กินนม เยอะมากก
กลับไปจาสูงให้ดู
55555+
แค่นี้ก่อนแหละ เดี๋ยวจามาโม้ให้ใหม่
อิอิอิอิอิอิอิอิอิ |
|
|
